Vrijwel de gehele ondergrond van de Périgord bestaat uit kalkgesteente. Dit is miljoenen jaren geleden, toen dit deel van de wereld nog een grote tropische binnenzee was, ontstaan uit de skeletjes van ontelbare kleine zeedieren. Vele miljoenen jaren later, de zee was inmiddels land geworden, was er een periode dat er veel beweging in de aardkorst was. Afrika schoof - en schuift tegenwoordig nog - heel langzaam in noordelijke richting.
Door deze héél langzaam maar overvoorstelbaar krachtige bewegingen ontstonden er breuken in de dikke lagen kalksteen. Bij telkens wisselende klimaatperiodes werden sommige van deze breuken door de werking van regen, wind, ijs en rivieren tot soms smalle en diepe kloven, de "gorges", andere tot brede dalen waarin grote en kleine rivieren hun weg naar de zee zoeken.
Dit is de oorsprong van de dalen van de Dordogne, de Vézère, de Dronne en de Isle, om de bekendste rivieren te noemen. De kenmerkende steile kalkkliffen, de "falaises" zijn dus de oude breuken die getuigen van het geologisch geweld in lang vergane tijden.

De hoger gelegen, uit lage lage heuvels bestaande vlakten, vormen als het ware een soort schotsen, die van elkaar soms door smalle kloven en dan weer brede rivierdalen gescheiden worden. Deze vlakten noemt men de "causses".
Doordat het regenwater onder meer koolzuur bevat lost het langzaam maar voortdurend de kalksteen op. Dat heeft een aantal gevolgen. Er ontstaan in de kalksteen zich steeds verder uitbreidende holtes, gangetjes, grotjes en op den duur grotten. De ondergrond van de Périgord is daardoor weliswaar kalkrots maar doet op veel plaatsen eerder aan een harde spons denken. Het regenwater wordt daardoor vrij snel vanaf de "causses" via dit stelsel van gangen en grotten naar de daardoor vaak zeer vruchtbare rivierdalen afgevoerd. De "causses" zijn daardoor vaak nogal droog en niet zo vruchtbaar. Vaak begroeid met lage struiken en heide en vooral in vroeger tijden het terrein van de schaapherders.

U weet nu hoe het komt dat er in de Périgord tientallen grotten zijn met een gezamelijke lengte van vermoedelijk honderden kilometers. Slechts een deel daarvan is bekend, verkend en in kaart gebracht. Het regenwater dat eerst de kalk heeft opgelost laat, eenmaal in de grotten aangekomen, deze kalk weer achter en daarbij ontstaan de meest fantastische vormen.

Enkele grotten zijn opengesteld voor bezoekers en een bezoek wordt beslist aangeraden!

Een verhaal apart zijn de grotten waar in prehistorische tijden de Cro-Magnon mensen de wanden en plafonds hebben versierd met gravures, houtskooltekeningen en prachtige veelkleurige afbeeldingen.
Geleerden, antropologen en kunsthistorici doen hun best om elkanders theorieën over het "doel" van deze kunstwerken te ontzenuwen. Jachtrituelen? Tijdverdrijf? Magie?

We kunnen het de kunstenaars niet meer vragen want zij leefden zo'n 17.000 tot 10.000 jaar geleden.
Bezoek eens één of meer van deze grotten, verlies u niet in theoriën maar bewonder het gewoon en realiseer u dat deze mensen erg veel op ons geleken hebben en beslist géén halfwilde beesten waren. Zij hadden gevoel voor schoonheid en hadden een scherp observatievermogen waarmee zij de dieren uit hun leefomgeving buitengewoon raak konden karakteriseren.